14 kwietnia jest państwowym Świętem Chrztu Polski. Dzisiaj mija 1060 rocznica tego wydarzenia. Tymbarska figura „Chrzest Chrystusa w Jordanie” jest pamiątką 1050-lecia Chrztu Polski

tymbark.in 2 godzin temu

14 kwietnia jest państwowym Świętem Chrztu Polski. Dzisiaj mija 1060. rocznica tego wydarzenia. Chrzest księcia Mieszka I to przełomowe wydarzenie w dziejach państwa i narodu polskiego, uznawane za symboliczny początek polskiej państwowości. Chrzest miał także fundamentalne znaczenie polityczne, kulturowe i tożsamościowe – wprowadził rodzące się wówczas państwo polskie w krąg cywilizacyjny Europy Zachodniej. Za symboliczną datę Chrztu Polski uznaje się Wielką Sobotę, 14 kwietnia 966 r.

W tymbarskim kościele na ścianie nad kamienną zabytkową gotycko-renesansową chrzcielnicą z 1541r. znajduje się rzeźba „Chrzest Chrystusa w Jordanie” , która jest upamiętnieniem rocznicy 1050-lecia Chrztu Polski.

Tak o tej rzeżbie pisał w 2016 roku Jan Plata:

„Rzeźba pochodzi ze starego drewnianego kościoła, który spłonął na początku XIX w. Pierwotnie stanowiła prawdopodobnie przykrycie chrzcielnicy – jest świadkiem chrztu być może tysięcy ludzi zamieszkujących od wieków te tereny. Dzisiaj rodzice, przynosząc dzieci do chrztu przy tej samej chrzcielnicy i w obecności tej samej figury, wchodzą w długi pochód poprzednich pokoleń wyznawców i świadków Chrystusa. Tak wpisujemy się w świadectwo wiary naszych praojców. Wiara w Chrystusa w każdym czasie wymaga odwagi. Stara chrzcielnica i rzeźba są tej odwagi materialnym świadectwem. Są również wezwaniem skierowanym do nas- bądź wierny jak twoi ojcowie i dziadowie.

Zabytkowe przedmioty religijne w świątyni – wota, obrazy, rzeźby, freski, ambony, piękne ornaty katechizują swoją obecnością. To przedłużenie poza śmierć apostolstwa tych, którzy je fundowali. Tak również realizuje i wyraża się wspólnota żywych i umarłych – świętych obcowanie.

Chrystus przyjął chrzest i rozpoczął publiczną działalność.

Polska przyjęła chrzest i rozpoczęła się nasza historia.

Zaskakująca i zadziwiająca paralela.

Jan Plata”

Idź do oryginalnego materiału