Sprawa znęcania się nad podwładnymi w MOPS Bieruń trafiła przed Sąd Okręgowy

2 godzin temu

Ponad trzy miesiące temu Sąd Rejonowy w Tychach orzekł, iż Piotr Ć., były dyrektor MOPS-u w Bieruniu, jest winny w sprawie psychicznego znęcania się nad podwładnymi i wymierzył mu karę ograniczenia wolności. Od tego nieprawomocnego wyroku obrońcy złożyli apelację do Sądu Okręgowego w Katowicach, który zajął się sprawą 20 listopada. Sędzia Sądu Okręgowego nie zezwolił na robienie zdjęć na sali rozpraw.

Sąd Okręgowy w Katowicach rozpatruje w tej chwili apelację dotyczącą wyroku w procesie karnym, który toczył się od maja 2021 roku i dotyczył okresu 2016-2019. W sprawie tej przed Sądem Rejonowym w Tychach prokuratura oskarżyła Piotra Ć., byłego już dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Bieruniu, o psychiczne znęcanie się nad podwładnymi oraz naruszanie ich praw pracowniczych. Status pokrzywdzonych ma tu sześć kobiet – w większości byłych już pracownic bieruńskiego MOPS-u.

10 sierpnia 2026 roku

prowadząca proces sędzia Agata Wala-Rogowska z Sądu Rejonowego w Tychach orzekła, iż Piotr Ć., pełniąc funkcję dyrektora MOPS, miał wykorzystywać zależność służbową, psychicznie znęcać się nad podwładnymi oraz złośliwie i uporczywie naruszać ich prawa pracownicze. Wśród zachowań opisanych w wyroku znalazły się m.in. groźby zwolnienia lub przeniesienia na inne stanowisko, publiczne podważanie kompetencji i inteligencji pracownic, uwagi dotyczące wyglądu, krzyk, podsłuchiwanie, ignorowanie, nakładanie dodatkowych obowiązków czy wielokrotne kwestionowanie przygotowywanych dokumentów. Według sądu działania te wywoływały u kobiet poczucie ciągłego stresu i niepokoju oraz zaniżoną ocenę własnej przydatności zawodowej.

Tyski sąd,

uznając winę Piotra Ć., skazał oskarżonego na 1,5 roku ograniczenie wolności (nie mylić z pozbawieniem wolności). jeżeli wyrok się uprawomocni, to Piotr Ć. będzie musiał przez ten czas wykonywać nieodpłatną, kontrolowaną pracę na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie. SR zakazał również oskarżonemu sprawowania przez 3 lata funkcji dyrektorskich w administracji publicznej i nakazał zapłacenie osobom posiadającym status pokrzywdzonych po 1 tys. zł zadośćuczynienia. Wyrok obejmuje również nakaz zwrotu (po ok. 10 tys. zł) pięciu oskarżycielkom posiłkowym kosztów poniesionych na ustanowienie pełnomocników. Natomiast koszty postępowania sądowego do zapłaty na rzecz Skarbu Państwa sąd ustalił na 1 tys. zł.

Oskarżony,

przez swoich obrońców, odwołał się od tego nieprawomocnego wyroku. W piątek 20 listopada Sąd Okręgowy w Katowicach rozpatrywał tę apelację. Na początku, na podstawie art. 368 par. 2 kpk, SO oddalił wniosek dowodowy obrony (analiza zeznań świadków), który wcześniej oddalił Sąd Rejonowy (art. 368 par. 2 kpk stanowi, iż wniosku o dopuszczenie tego samego dowodu, zgłoszonego ponownie po oddaleniu w postępowaniu przed sądem poprzedniego wniosku, nie rozpoznaje się, o ile został on oparty na tych samych podstawach faktycznych).

Obrona twierdziła

na sali rozpraw SO, iż m.in.: wyrok SR wydany został z naruszeniem zasady domniemania niewinności; po przesłuchaniu ok. 70 świadków tyski sąd nie przeprowadził zindywidualizowanej oceny tych zeznań; część świadków mówiła, iż nie widziała, ani nie doświadczyła prześladowania psychicznego w bieruńskim MOPS-ie, a jedna osoba początkowo czuła się pokrzywdzona, ale po „przemyśleniu” uznała, iż jednak pokrzywdzona nie była. Obrona wnioskowała o uniewinnienie Piotra Ć., zwrot kosztów obrony albo przynajmniej o nieorzekanie o finansowym zadośćuczynieniu (oskarżony utożsamił się z tymi wnioskami).

Prokurator

chciał utrzymania wyroku SR, argumentując, iż apelacja jest bezzasadna, bo Sąd Rejonowy w Tychach bardzo dokładnie rozpoznał sprawę.

Pełnomocnik poszkodowanych

apelację nazwała „osobliwą”, ze względu m.in. na fakt, iż obrona domagała się dopuszczenia – jako dowodu (dostarczonego przez oskarżonego) – dokumentu prywatnej firmy oceniającej zeznania świadków, a tym samym wchodzącej w zakres kompetencji sądu. Sąd Rejonowy w Tychach, jak przekonywała pełnomocnik, przy tak dużej liczbie świadków przeprowadził proces gruntownie i dokładnie. Zdziwił ją argument obrony negujący znęcanie psychiczne i naruszanie pracowniczych praw na podstawie tego, iż niektórzy świadkowie nie widzieli takich zachowań dyrektora, ani ich nie doświadczyli, bo sąd ma ustalić, co się wydarzyło, a nie to, co się nie wydarzyło. Inaczej mówiąc, jeżeli ktoś nie widział jakiegoś zdarzenia, to wcale nie znaczy, iż zdarzenia tego nie było – tym bardziej iż widziały je inne osoby.

Prawnik

reprezentująca poszkodowane kobiety podkreśliła również, iż proces wiązał się dla nich z ogromnym kosztem emocjonalnym. Zadośćuczynienie orzeczone przez SR nie jest duże, ale ma dla nich wartość symboliczną, jako wyraz sprawiedliwego wyroku. Dlatego pełnomocnik wnioskowała o odrzucenie apelacji i utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji.

Piotr Ć.,

zasiadając na ławie oskarżonych, przed długi czas był jednocześnie dyrektorem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Bieruniu (przestał nim być dopiero w lutym 2025 roku – umowę o pracę rozwiązano za porozumieniem stron). Na koniec piątkowej rozprawy (20.11.2026 r.) oskarżony przedstawił zaświadczenie, iż jest w tej chwili bezrobotny.

Wyrok SO ma być ogłoszony w grudniu.

ZB

Idź do oryginalnego materiału